پنجره سکوت...

خسته ام ..........

+ نوشته شده در بیست و سوم آذر ۱۳۸۶ ساعت توسط فریناز |

گاهی که دل ابری می شود ، تلخی روزگار را به شیرینی خاطرات می بخشم و باور می کنم

که زندگی همیشه شیرین است.

باور می کنم زندگی را در گلبرگ های شبنم خورده ی گل سرخ...

باور می کنم زندگی را در سکوت سرد کوچه که پراست از دلتنگی های رنگارنگ...

باو ر می کنم زندگی را در لبخند شیرین مادربزرگ که نور را به همنشینی دانه های تسبیحش

دعوت می کند

باور می کنم زندگی را در پشت میله های این پنجره ی تنها که پاسخی جز سکوت مقابل این

هیاهوی خاکستری و گنگ ندارد...

باور می کنم زندگی را در همین از تو نوشتن ها ، در همین کاغذهای بی رنگ از حضورت ...

باور می کنم ،تو هم باور کن که زندگی با همه ی غرورش روزی گلبرگ ها را از گل می گیرد

باور کن...

نوشته‌های پیشین

BLOGFA.COM

پنجره سکوت...

شعرها و دلنوشته های من

نوشته‌های پیشین