گلایه ای نیست وقتی که خودت می گی نمی مونی
میری و تو تنهاییات با بغض و حسرت می خونی
شاید اگه نبینمت زندگی رو باور کنم
واسه رهایی از قفس خاطره ها رو طی کنم
خدا همیشه با منه یه لحظه تنها نمی شم
از اشکی که بهم دادی با گریه دریا نمی شم
خوب می دونم تو بازیمون قانون همیشه باختنه
هر کی می گه دوست دارم اخر همیشه می شکنه
نفرت نداشتم از دلت اما خودت سبب شدی
باور نکردم که هنوز عاشقی رو بلد شدی...
دلنوشته ای در سکوت
+ نوشته شده در چهاردهم مهر ۱۳۸۶ ساعت توسط فریناز
|